Czynności konserwacyjne urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic wykonuje się zgodnie z Polskimi Normami i instrukcją producenta, w okresach przez niego ustalonych, ale nie rzadziej niż raz w roku — tak stanowi rozporządzenie MSWiA z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Potocznie mówi się o „legalizacji gaśnic”, choć formalnie chodzi o przegląd i konserwację.
Hydrant wewnętrzny 25 (z wężem półsztywnym) i hydrant 52 (z wężem płasko składanym) oraz zawór hydrantowy sprawdza się według norm PN-EN 671; w praktyce obejmuje to coroczny przegląd oraz próbę ciśnieniową węży na maksymalne ciśnienie robocze co najmniej co 5 lat. Hydranty zewnętrzne (nadziemne i podziemne) wymagają okresowego badania wydajności i ciśnienia instalacji wodociągowej przeciwpożarowej.
Dozór techniczny UDT dotyczy części zbiorników ciśnieniowych — m.in. zbiorników gaśnic śniegowych CO₂, które wymagają okresowych badań; termin ich badania jest wybity na zbiorniku. Środek gaśniczy ma własny okres przydatności, a gaśnica jednorazowa po upływie terminu jest wymieniana, a nie konserwowana.
Rozmieszczenie gaśnic wynika z rozporządzenia: co najmniej jedna jednostka masy środka gaśniczego (2 kg lub 3 dm³) na 100 m² powierzchni strefy pożarowej, z przejściem do gaśnicy nie dłuższym niż 30 m. Znak ochrony przeciwpożarowej (PN-EN ISO 7010) oznacza miejsce sprzętu — jego lokalizację najlepiej utrzymywać na mapie bezpieczeństwa zakładu, a punkty obchodu oznaczyć kodami QR lub NFC.
Książka eksploatacji (dziennik) oświetlenia awaryjnego zawiera wyniki testów miesięcznych i rocznych, usterki i naprawy. Test autonomii sprawdza, czy oprawa świeci z akumulatora przez wymagany czas. Wskaźnik gotowości AED to dioda lub ikona, która pokazuje wynik autotestu defibrylatora. Punkt pierwszej pomocy to miejsce z apteczką lub sprzętem ratowniczym, oznakowane znakiem bezpieczeństwa zgodnym z PN-EN ISO 7010, z wykazem osób wyznaczonych do udzielania pierwszej pomocy.